Księga gości    |    Kontakt    |    Adresy    |    Szukaj    |    Forum    |    Galeria    |    Kartki    |   
  Strona główna
  Zakon i jego historia
  Rok Jubileuszowy
  Pijarski Rok Powołaniowy 2012
  Pijarzy w Polsce
  Biblia
  Sakramenty
  Kwartalnik eSPe
  Pijarzy na świecie
  Duszpasterstwo powołań
  Modlitwa
  Szukającym drogi
  Humor
     Królowa Szkół Pobożnych
     Św. Józef Kalasancjusz
     Rok o. J. Górszczyka
     Aktualności
     Rozważania
     Akcje duszpasterskie
     Rekolekcje
     Świeccy pijarzy
     Katalog www
     Dokumenty, listy i orędzia
     Droga Krzyżowa
     Pijarzy dzieciom
     Ośrodek w Łapszach
     Pijarski kościół w ŁOWICZU
     Z PIJARSKIEGO ARCHIWUM
     Czy wiesz, że...
     Polecamy
     KONKURS na Grób Pański
     Święta Współbraci


E-mail
Hasło
 » Zapomnialem hasła
 » Załóż konto

Drogi internauto, zaznacz skąd klikasz:
z Polski !
z Polski, z parafii pijarskiej !
z zagranicy !
[Pokaż wyniki] [Wcześniejsze]


Groby Pańskie w kościołach pijarskich
22 Kwietnia 2014 10:26
     Zwyczaj przygotowywania Grobu Pańskiego wywodzi się z Palestyny,  z okresu średniowiecza. Jednak na przestrzeni wieków  tradycja ta zanikła prawie w całej Europie, zachowała się jedynie na terenie Austrii, Węgier, południowych Niemiec i Polski.
Zachęcamy do obejrzenia nadesłanych zdjęć  tegorocznych Grobów Pańskich 2014 z kościołów pijarskich.

Triduum Paschalne w Szczuczynie
22 Kwietnia 2014 13:30
   Co roku Kościół uroczyście wspomina wydarzenia związane z życiem i śmiercią Jezusa Chrystusa, które odmieniły los całego świata - Triduum Paschalne. Trzy dni, które zawierają w sobie wszystko - miłość, cierpienie, zbawienie, śmierć, zmartwychwstanie, radość, ból... Triduum Paschalne na całym świecie gromadzi miliony ludzi, aby jeszcze raz nie tylko wspomnieć, ale również na nowo przeżyć i odnowić swoją wiarę.

Wielkanoc 2014
17 Kwietnia 2014 12:37
  
  
   Niech  wielkanocna radość wypełnia Wasze serca nadzieją, pokojem i zjednoczy w radosnym, chrześcijańskim wyznaniu „Chrystus zmartwychwstał! On prawdziwie zmartwychwstał!”

Małe Misterium Paschalne w szkołach w Warszawie
16 Kwietnia 2014 13:55
   Do tradycji szkoły pijarskiej w Warszawie wszedł już na stałe - dzień przygotowania do Wielkanocy. Dziś w Wielką Środę 16. 04. 2014 r.,  - gimnazjaliści wraz ze swoimi wychowawcami udali się do kina na film pt: " Syn Boży".  Dzieci klas IV - VI pod opieką s. Honoraty  uczestniczyły w małym misterium w kaplicy Objawień Matki Bożej, natomiast młodsze dzieci z klas O - III, uczestniczyły w Misterium w teatrze szkolnym.

Nasze pijarskie gimnazjum najlepsze w województwie w konkursie Taurona
16 Kwietnia 2014 13:42
   Filmik autorstwa Piotra Wieczorka oraz Wiktora Zatylnego - uczniów pijarskiego Gimnazjum w Bolesławcu został nagrodzony 1 nagrodą w konkursie „Moje energetyczne perpetuum mobile” organizowanym dla uczniów szkół gimnazjalnych w ramach programu edukacyjnego „Bezpieczniki TAURONA”.

Rekolekcje Wielkopostne w kościele św. Piotra i Pawła w Maciejowej
16 Kwietnia 2014 09:46
   Wielki Post powoli dobiega końca. W tym okresie, który przygotowuje chrześcijan do świętowania misteriów paschalnych, we wszystkich pijarskich parafiach i szkołach odbyły się Rekolekcje Wielkopostne.
W parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Maciejowej tegoroczne Rekolekcje Wielkopostne miały szczególny charakter. Chociaż parafia ta nie należy do Zakonu Pijarów, jednak jej proboszcz – ksiądz Grzegorz Krzystek – w tym roku zaprosił do poprowadzenia Rekolekcji kapłana z Zakonu Pijarów, o. Vitalija Siarko. Bowiem w kościele św. Piotra i Pawła w Maciejowej 50 lat temu zabity został pijar – o. Józef Górszczyk.



kartka z kalendarza
Czwartek 24
Kwiecien, 2014
imieniny
Bony, Horacji, Jerzego

W 1627 r. erygowano kanonicznie Prowincję Neapolitańską. Imieniny obchodzą ojcowie: Jerzy Dziura, Jerzy Mykała, Jerzy Góral, Jerzy Szwarc i Grzegorz Misiura.

  • Kanonizacja Jana Pawła II i Jana XXIII
    22 Kwietnia 2014 14:08


  • Biografie
    błogosławionych
    Jana Pawła II i Jana XXIII
  • Rok o. Józefa Górszczyka SP. Wielkoczwartkowa refleksja o Eucharystii i kapłaństwie
    17 Kwietnia 2014 09:14

  • Wielkoczwartkowa refleksja
    o Eucharystii i kapłaństwie
    w świetle śmierci o. Józefa Górszczyka SchP

  • Weekendowe rekolekcje dla chłopaków
  • Polecane rekolekcje w Centrum Wiara i Kultura w Hebdowie
  • REKOLEKCJE PRZYGOTOWUJĄCE DO SAKRAMENTU BIERZMOWANIA

  • Duchowa Adopcja Maturzystów
  • 13 Parafiada Środowisk Pijarskich w Krakowie
  • KAP - Kurs Animatora Pijarskiego
  • ADAPCIAK - obóz w Bieszczadach

            




                  


                 

                  
                   
                   


    1999-2014 © Wszelkie prawa zastrzeżone       Copyright pijarzy.pl :: Powered by AntCms
    List pasterski Episkopatu Polski na Dzień Życia Konsekrowanego - 2 lutego 2011 r.


    Odwaga pójścia za Jezusem

    List pasterski Episkopatu Polski
    na Dzień Życia Konsekrowanego






    Siostry i Bracia w Chrystusie!

    Kolejny Dzień Życia Konsekrowanego, obchodzony jak co roku w Święto Ofiarowania Pańskiego, to szczególna okazja do podziękowania Panu Bogu za dar, jakim dla całego Kościoła jest życie zakonne w jego różnych formach i wymiarach. To również zachęta do wyrażenia wdzięczności za wszelkie dobro, którego doznaliśmy i wciąż doznajemy dzięki modlitwie i pracy osób konsekrowanych. Nie poprzestańmy jednak na samym dziękczynieniu. Zastanówmy się nad tym, w jaki sposób życie zakonne dotyczy i dotyka każdą i każdego z nas, bo przecież nie jest ono sprawą jedynie wąskiej grupy chrześcijan. Życie zakonne zostało dane nam wszystkim, byśmy korzystali z jego dobrodziejstw i błogosławieństw, ale też byśmy się o nie troszczyli, ochraniali je i wspierali.

    Zakonnicy i zakonnice nie biorą się przecież znikąd. Są owocem żywej wiary, gorącej modlitwy i świadectwa życia chrześcijańskiego w rodzinach, w parafiach i we wszystkich innych wspólnotach Kościoła. Bo choć każde powołanie zakonne jest zawsze niezasłużoną łaską Bożą daną grzesznemu człowiekowi, to jednak od nas wszystkich zależy, czy będziemy o tę łaskę prosić, czy będziemy na nią otwarci i gotowi ją przyjąć. Oby Pan Bóg rozbudził w nas pragnienie żywej wiary, aby nasze rodziny, parafie i wspólnoty stały się środowiskiem przyjaznym dla powstawania i rozwoju powołań zakonnych.

    1.    Wyruszyć w drogę za Jezusem

    Kiedy Pan Jezus rozpoczynał realizację swego powołania, opuścił dom rodzinny i wyruszył w drogę. Rozpoczął ją od udania się nad Jordan, gdzie schodziły się tłumy, aby słuchać nauk i przyjąć chrzest nawrócenia z rąk Jana Chrzciciela. Potem udał się na pustynię, aby tam przeżyć swoiste rekolekcje. Jego zwycięstwo nad kuszącym Go diabłem, stało się doświadczeniem mocy, jakiej Bóg udziela każdemu, kto powierza się tylko Jemu i tylko w Nim pokłada swą ufność.

    Życie kobiet i mężczyzn wybierających drogę życia zakonnego rozwija się w oparciu o ten sam schemat. Najpierw, u źródła wszystkiego, jest Boże powołanie i zaproszenie do podjęcia życia opartego tylko na Panu Bogu. Potem potrzebny jest czas „wysłuchania nauk" i decyzja zwrócenia się ku Bogu, aby - jak ludzie po chrzcie Janowym - porzucić to, co złe i zwrócić się ku dobru. A potem jeszcze jest pustynia, czyli doświadczenie własnej słabości i mocy Pana Boga, który mnie słabego i grzesznego uzdalnia do zwyciężania zła w sobie i w innych. Osoby zakonne nie są ani lepsze, ani doskonalsze od innych, nie są żadnymi herosami. To - tak jak my wszyscy - słabi i grzeszni ludzie, których Pan Bóg powołał do swojej szczególnej służby i którzy, dzięki Jego łasce, zdobyli się na tyle miłości i odwagi, by na to powołanie wielkodusznie odpowiedzieć. Każdy zakonnik i siostra zakonna mają do przejścia tę samą drogę co Pan Jezus.

    Najpierw jednak trzeba opuścić dom rodzinny. Bardzo często właśnie brak wyjścia z domu staje się przeszkodą w odpowiedzi na Jezusowe powołanie. Dajemy się przestraszyć wizją utraty rodziny, a rodzice - utraty córki czy syna. A przecież nie ma dojrzałości i dorosłości - w jakimkolwiek rodzaju życia - bez wcześniejszego opuszczenia domu rodzinnego, bez utraty dziecięcego poczucia bezpieczeństwa i wyruszenia w nieznaną przyszłość. Żeby rozpocząć nowe, dojrzałe życie, trzeba pożegnać się z dotychczasowym. Trzeba spokojnie i z wdzięcznością, ale też stanowczo i do końca zamknąć za sobą drzwi domu rodzinnego, by pójść własną, wytyczoną mi przez Pana Boga, drogą. Łaska życia zakonnego może pozostać nieprzyjęta, może pozostać niezrealizowana, jeśli nie stać nas będzie na całkowite powierzenie się Panu Bogu. Przecież jako chrześcijanie nie żyjemy dla siebie, lecz dla Niego; nie wychowujemy naszych dzieci dla siebie, lecz dla innych i dla Niego. Jeśli nie wypuścimy ich z gniazda - nie usamodzielnią się, nie będą umiały kochać i przyjąć miłości, rozminą się z każdym życiowym powołaniem.

    2. Pragnienie doskonałości - chcieć być blisko Jezusa

    Autentyczne życie zakonne nie jest drogą łatwą. Wręcz przeciwnie, to stroma, wyboista, a czasami wręcz karkołomna ścieżka życiowa, na której nie sposób się utrzymać bez świadomości, że kroczę nią nie dla własnego widzimisię, ale dlatego, że wezwał mnie na nią Pan Jezus. To On pierwszy ją przeszedł, przetarł szlaki, zaprosił mnie do naśladowania Go. Świadomość kroczenia Jego śladami wynagradza wszelkie niedogodności podróży, a pragnienie dotarcia do tych samych szczytów, które On osiągnął, wyzwala - mimo zmęczenia - wciąż nowe energie i siły. Pragnienie bycia tam, gdzie On, to pragnienie doskonałości. Ta doskonałość nie polega na sterylnej nieskazitelności, gdyż nikt z nas nie jest bez grzechu. Chrześcijańska doskonałość polega na jak największej bliskości z Panem Jezusem, na towarzyszeniu Mu w odpoczynku i w zmęczeniu, w radości i w cierpieniu. To jest istota życia chrześcijańskiego, a także istota życia zakonnego. W chrześcijaństwie, a w życiu zakonnym tym bardziej, nie chodzi o teorie ani o zdobywanie duchowych kwalifikacji. Chodzi o Pana Jezusa. On jest celem do którego dążymy, a zarazem drogą prowadzącą do tego celu. Żeby dotrzeć do Niego, trzeba zostawić za sobą wygodne i szerokie ulice naszych osiągnięć i przyzwyczajeń, gładkie chodniki naszych planów i zamierzeń, trzeba z bagażem życiowych doświadczeń wyruszyć w nieznane. Bez zabezpieczeń i ubezpieczeń, bez asekuracji i gwarancji, ale ze światłem Ducha Świętego i z radosną ufnością w sercu, że choć nie wiem, co mnie czeka, to idę z Nim i przy Nim; że w takim towarzystwie na pewno dotrę do celu. Niepowtarzalne piękno życia zakonnego tkwi w możliwości towarzyszenia Panu Jezusowi w realizacji Jego powołania i Jego posłannictwa. Świadomość tego wynagradza wszelkie trudy i niedogodności związane z tą drogą życia.

    Pragnienie doskonałości, czyli bliskości z Panem Jezusem nie jest czymś, co można w sobie rozpalić samemu. To łaska, którą On daje darmo tym, którym sam chce. My jednak możemy prosić Chrystusa, aby był w jej dawaniu jak najbardziej hojny, aby coraz więcej młodych serc rozpalał pragnieniem naśladowania Go. Możemy i powinniśmy prosić, aby w coraz to nowych kobiecych i męskich sercach wzbudzał pragnienie radykalizmu ewangelicznego, czyli życia ryzykownego i szalonego - bo przecież i Jego samego posądzano o szaleństwo - ale życia pełnego niezapomnianych przygód, których smaku mogą zaznać tylko Jego wierni naśladowcy.

    Przede wszystkim jednak trzeba się gorąco modlić o to, byśmy patrząc na naszego Mistrza i Pana, powołującego innych do bliskości z sobą umieli spojrzeć w głąb własnego serca i spytać z drżącym wzruszeniem: A może i ja, Panie? Może i mnie wzywasz? Trzeba się gorąco modlić o to, byśmy - kiedy w naszym sercu usłyszymy odpowiedź twierdzącą - umieli zdobyć się na tyle odwagi i miłości, by mimo oczywistego poczucia niegodności i ogarniającego nas lęku, umieć odpowiedzieć jak młody Samuel: Oto jestem Panie, przecież mnie wołałeś. Trzeba się również modlić o to, żebyśmy - kiedy takie Boże wołanie rozlegnie się w sercu kogoś z naszych bliskich - chcieli i umieli osłonić je przed zgaszeniem i zagłuszeniem, a także byśmy sami nie tłumili go przez nasze opory, lęki i brak akceptacji.

    3. Powołujesz nas jak Piotra

    Poprzez Słowo Boże, poprzez dotknięcia duszy, poprzez mniej lub bardziej wyraźne intuicje oraz różnego rodzaju zbiegi okoliczności i przypadki Pan Jezus nie przestaje wołać w sercach wielu ludzi Pójdź za Mną (Łk 5, 27). Kiedy - jak Piotr - w poczuciu własnej grzeszności mówimy Mu: Odejdź ode mnie Panie, bo jestem człowiek grzeszny, to Pan Jezus spokojnie odpowiada: Nie bój się!

    Po naszej odpowiedzi może się rozpocząć fascynująca droga życia zakonnego niejednej i niejednego z nas. I choć Pan Jezus nie zachęca nas do jej wybrania błyskotliwymi reklamami lub łatwymi obietnicami, ale twardymi słowami: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje (Mk 8,34), to jeśli tę drogę przejdziemy do końca, będziemy mogli powtórzyć za Piotrem jedne z najpiękniejszych w Piśmie Świętym słów: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham (J 21,17).

    Dzisiejsze Święto Ofiarowania Pańskiego jest dobrą okazją do przypomnienia, że w Kościele istnieją także inne formy życia poświęconego Bogu. Żyjące w świecie dziewice konsekrowane i wdowy składają zobowiązanie do czystości, by w ten sposób bardziej kochać Chrystusa i lepiej służyć bliźnim. Oddają się pokucie, dziełom miłosierdzia, apostolstwu i gorliwej modlitwie. Obok nich są także wierni prowadzący pustelniczy tryb życia, którzy zobowiązują się publicznie do praktykowania rad ewangelicznych. Ich oderwanie od świata świadczy o jego przemijalności i jest wezwaniem skierowanym do całej wspólnoty kościelnej, aby nie traciła z oczu swojego najważniejszego powołania.
    Na zakończenie
    Pragniemy podziękować wszystkim, którzy otaczają życzliwością i troską powołania kapłańskie i zakonne, a w dniu dzisiejszym szczególną ofiarą zechcą wesprzeć zakony klauzurowe. Niech ta wymiana darów będzie wyrazem naszego szacunku wobec osób służących nieustannie Panu Bogu w postach i modlitwie, jak Symeon i Anna z dzisiejszej Ewangelii.
    Wszystkim, którzy mają odwagę pójść za Jezusem i trwać na Jego drodze, z serca błogosławimy.
    Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce zgromadzeni na 353. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie, w dniach 28-29 września 2010 r.


            mal. Duccio di Buoninsegna, Jezus i apostołowie, tempera na desce, Museo dell'Opera del Duomo, Siena



    ««Powrót

    wersja do druku    wyślij znajomemu